ရင္ထဲကအေမ့အိမ္

အညာေၿမေႏြအလွမွာ တစ္မာေတြေၾကြက်ၿပန္ေတာ့ ေလရူးပမာသုန္သုန္ဖြဲ့လို့ ေႏြဦးမွာ ဆံုဘူးခဲ့တယ္..အညာပလီသကာလူး တမာဖူးနဲ့အခ်စ္ဦးသူရယ္…
အဲဒီသီခ်င္းေလးကုိ အမွတ္မထင္ၾကားလုိက္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ ဟုိး အေ၀းက ေမြးရပ္အညာကုိ စူးစူးနင့္နင့္ သတိရမိတယ္။
ငယ္ငယ္တုန္းက စာစီစာကုံးေတြထဲမွာေရးခဲ့ဘူးတယ္။ “ဇာတိခ်က္ေၾကြ၊ေမြးရပ္ေၿမႏွင့္ သြန္းေရခရာ ရုပ္၀ါထင္ရွား ဤသံုးပါးကုိ မေမ့စေကာင္း“တဲ့။ ဖတ္ၿပီးေတာ့သာေရးခဲ့တာ ေရးခဲ့တာ။ဘယ္ယံုမွာလဲ။ မယံုတဲ့အၿပင္ ေလွာင္လို့ေတာင္မွ ရယ္ခဲ့ဘူးပါရဲ့။ အဲဒီေလွာင္ရယ္ဘူးခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေလးကုိလည္း ေၿပာၿပဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ့ရြာရဲ့ အေနာက္ဘက္မွာ တမုတ္ဆုိတဲ့ရြာကေလးရွိတယ္။ ေရႊဘို-ၿမစ္ၾကီးနားလမ္းရဲ့ အေရွ့ဘက္ကပ္လွ်က္ရွိေနတာဆုိေတာ့ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးကေတာ့ မဆုိးဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီရြာကေလးက အိမ္ေၿခ ၃၀ေလာက္ပဲရွိတယ္။ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ကစၿပီးေၿပာမယ္ဆုိရင္ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္အတြင္းမွာ အိမ္ေၿခ၃၀ထက္ပုိၿပီး တုိးမလာသလို ေလွ်ာ့လည္းမသြားခဲ့ဘူး။ ဗြီဒီယိုရံုတစ္ရံုကလြဲလုိ့ ေပ်ာ္စရာအပုိဆုိတာ မရွိပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ စဥ္းစားမိတာေပါ့ေလ။ ဒီေလာက္ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့ေနရာကုိ ဘာၿဖစ္လို့ေနၾကသလဲဆုိတာကုိေပါ့။
အဲ…အိမ္ေၿခေတြတုိးမလာဘူးဆုိေတာ့ အဲဒီကတုိးပြားလာတဲ့သူေတြက ဘယ္ေရာက္ကုန္လို့လည္းလို့ ေမးစရာရွိတာေပါ့ေလ။ ဒီလုိခင္ဗ်…သူတုိ့ဆီက အရြယ္ေရာက္လာၿပီဆုိရင္ ၿမိဳ့ကအဆက္အသြယ္ရွိတဲ့ေနရာေတြမွာ ေက်ာင္းဆက္တဲ့ၿပီး အဲဒီမွာပဲအေၿခခ်ေနတဲ့သူကေနတယ္။ ရွမ္းၿပည္လက္ဖက္ခူးသြားရင္ ဟုိမွာပဲအေၿခက်သြားတဲ့သူရွိတယ္။ ကၽြန္းထဲမွာ ေၿမပဲဆြတ္သြားရင္းနဲ့ အဲဒီမွာ အိမ္ေထာင္က်သြားသူေတြလည္းရွိတယ္။
အဲဒီလုိ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ အိမ္ေၿခတုိးမလာတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေနရာဘယ္ေဒသမွာပဲေရာက္ေရာက္
ဘာၾကီးေတြပဲၿဖစ္ေနၿဖစ္ေန သူတုိ့ရဲ့ သၾကၤန္ပြဲေတာ္ရက္ေတြ၊ဘုရားပြဲရက္ေတြမွာဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီ တမုတ္ရြာကေလးကုိ
မေရာက္ေရာက္ေအာင္ၿပန္လာတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီရြာက ကၽြန္ေတာ္နဲ့ အရမ္းခင္တဲ့ အစ္ကုိၾကီးတစ္ေယာက္ကုိေမးၾကည့္္
မိတယ္။ “ အစ္ကုိၾကီးသန္းထြန္း..ခင္မ်ားတုိ့ကလည္း ၿမိဳ့မွာေနၿပီးေတာ့ ဒီေလာက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနတာကုိ ဘာၿဖစ္လို့ ဒီလို အိမ္ေၿခ ၂၀၊၃၀ေလာက္ရွိတဲ့ ရြာသၾကၤန္၊ဘုရားပြဲေလးကုိ လာၿပီးေပ်ာ္ၾကသလဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္သာဆုိရင္ေတာ့ ၿပန္မလာေတာ့ဘူး“ လုိ့ေၿပာမိတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူကကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေတြေတြေလးစိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ မပြင့္တပြင့္ၿပံဳးၿပီးလုိက္ၿပီး “ေကာင္ေလးရာ…မင္းငယ္ပါေသးတယ္“တဲ့။ၿပီးေတာ့ ဆက္ေၿပာတယ္။ “ငါၿမိဳ့မွာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနရတာကေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ကြာ ..ဒါေပမယ့္ လူဆုိတာဇာတိစိတ္ေတာ့ရွိတယ္ကြ။ ငါ့ကုိ ေမြးခဲ့တာ ဒီလို ဘာမွာမရွိတဲ့ရြာကေလးမွာပဲ ေမြးခဲ့တာ။ ၿပီးေတာ့ ဒီမွာပဲၾကီးခဲ့တာ။ ငါဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေတာ့ေမ့ႏုိင္မလဲ။ ဘာမွမရွိတဲ့ငါ့ရြာကေလးကုိ ငါခ်စ္တယ္။ အဲဒီဘာမွမရွိတာေလးကုိ ေတြ့လိုက္ရတဲ့အခုိက္တန့္မွာလည္း ရိုးသားမႈရိွတဲ့ ငါ့ရြာကေလးဆုိၿပီးေတာ့ ခ်စ္မိတာပဲ။ သတိရမိတာပဲ။ တစ္ခုခုတုိးတက္လာတာကုိ ၿမင္လုိက္ရရင္လည္း ပီတိၿဖစ္မိတာပဲ။
ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ကြာ ငါလည္းအဲဒီစိတ္ကုိ မင္းသိေအာင္ ေသၿခာေၿပာမၿပတတ္ဘူး။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ မင္းၾကီးလာလို့ မင္းရြာကေန အေ၀းတစ္ေနရာကုိ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါေၿပာတာကုိ သူ့အလိုလိုနားလည္လာလိမ့္မယ္“ တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူး အစ္ကုိၾကီးရာလို့ေၿပာၿပီးရယ္ခဲ့မိတယ္။
အခုေတာ့ အဲဒီတုန္းကေၿပာခဲ့တာေလးေတြကုိ စဥ္းစားရင္းနဲ့ မွန္လိုက္ေလ အစ္ကုိၾကီးသန္းထြန္းရယ္လို့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တုိးတုိးေလးညဥ္းတြားမိတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ေမြးရပ္ေၿမနဲ့ ဟုိးေ၀းၾကီးမွာ ။ အိမ္နဲ့ ရြာကုိၿပန္မေရာက္တာကလည္း ေလးႏွစ္နီးပါးရွိေနၿပီေလ။ အဲဒါေတြစဥ္းစားမိလိုက္ရင္ ရင္ထဲမွာ တမ္းတစိတ္နဲ့ မေပ်ာ္ႏုိင္ေတာ့တာလည္း အမွန္ပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း အိမ္အေၾကာင္းရြာအေၾကာင္းကုိ စဥ္းစားရင္းနဲ့ တစ္ေယာက္ထဲ
ၿပံဳးမိတဲ့အခါရွိသလို ၊လြမ္းမိတဲ့အခါလည္းမေရမတြက္ႏိုင္ေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ့ အိမ္ကုိ သတိရတဲ့အေၾကာင္း
ရြာကုိ သတိရမိတဲ့အေၾကာင္းကဗ်ာေလး ၊စာေလး ေရးခ်င္သား။ မေရးတတ္လို့သာၾကည့္ေနရတယ္။ တစ္ကယ္ သတိရမိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကုိယ္ငယ္ငယ္တုန္းက တံမ်က္စည္းေန့တုိင္းလွည္းရလို့ ရႈတ္လိုက္တာလို့ အၿပစ္တင္ခဲ့တဲ့ ကုိယ့္ၿခံ၀င္းထဲက ရြက္၀ါေၾကြကေလးေတြကုိေတာင္ အမွတ္ရတယ္ဆုိရင္ ပုိတယ္လိ့ုထင္ဦးမယ္ေနာ္။ အင္း…အခုအခ်ိန္မွာ အေတာင့္တဆံုးအရာတစ္ခုကုိ ေၿပာၿပပါဆုိရင္ ေမေမ့ေရွ့မွာ ေၿခစံုရပ္ၿပီး သားရဲ့ငယ္ဘ၀ေလးကုိ ၿပန္ေပးပါေနာ္လို့ ငယ္ငယ္တုန္းက ဖိုးေရႊလမင္းထံက ထမင္းဆီဆမ္းကုိ မရႏုိင္မွန္းသိရဲ့နဲ့ ေမေမ့ဆီမွာ ခၽြဲႏြဲ့ၿပီးေတာင္းခဲ့သလိုမ်ိဳး ၿပန္ေတာင္းခ်င္တယ္။ လူတုိင္းလူတုိင္းမွာ အမွတ္ရစရာေတြ တစ္ခုထက္မကရွိႏုိင္ေပမယ့္ ငယ္ဘ၀ေလာက္ေတာ့ တမ္းတမိမယ္မထင္ဘူး။ အေၿခအေန အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေမြးရပ္ေၿမနဲ့အေ၀းကုိ ေရာက္ေနတဲ့သူအားလံုးလည္း အဲဒီလိုပဲ တမ္းတမိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဘူးတဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ “ငွက္ေတြဟာ ေဆာင္းရာသီမွာ ဘာေၾကာင့္ေတာင္အရပ္ကုိ ပ်ံၾကသလဲတဲ့။ အေၿဖက ဇာတိစိတ္ေၾကာင့္ သူတုိ့ေပါက္ပြားခဲ့တဲ့ေနရာကုိ အေရာက္ၿပန္ၾကတာပါတဲ့ “။ အင္း…ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ေဆာင္းရာသီတစ္ခုေတာ့ တစ္ခ်ိန္မွာရရွိမွာပါ။ အဲဒီအခ်ိ္န္မွာ ေရာက္ေအာင္ပ်ံသန္းရမွာေပါ့။ အားလံုးလဲပ်ံသန္းႏုိင္ၾကမယ္လို့ယံုၾကည္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ေဆာင္းရာသီကုိ မေရာက္ခင္မွာ အညာေၿမက တမာေႏြကုိ လြမ္းရင္း စကားေၿပမက် ကဗ်ာမက် စာတစ္ပုဒ္ေရးၿခစ္မိတယ္။

ေႏြညအိပ္မက္ ငါမက္ခဲ့စဥ္တုန္းက
တမာရနံ့ကလည္းသင္းတပ်ံ့ပ်ံ့
ရြက္၀ါေတြကလည္း လြင့္တပ်ံ့ပ့်ံ
ဥၾသငွက္တြန္သံမၾကားခ့ဲဲရေပမယ့္
ငွက္ခါး ေတာင္ပံခတ္သံေတာ့ၾကားခဲ့ရတယ္
ထေနာင္းရိပ္မွာ ေႏွာင္းအတိတ္ေတြကလည္း တေ၀ေ၀လို့
လြမ္းတရင္း ေမာလ်
အတိတ္အေၾကာင္းေၿပာၿပသူေတြရဲ့
သက္ၿပင္းခ်သံေတြကုိလည္း
ေႏြဦးမွာတုိက္ခဲ့တဲ့ ေလရူးေတြအၾကားမွာ
ကူညီခံစားရင္း ၾကားခဲ့ရတယ္
ေဟာ….
ၾကည့္စမ္း….
၁ ၂ ၃ ၄ ေၿပးလာတဲ့ကေလးေတြ
ေႏွာင္းအတိတ္ေတြကလည္း ေ၀စရာမရွိ
ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္မုိ့လည္း ေပ်ာ္စရာအတိ
အားက်လိုက္ပါဘိေတာ့ကြယ္..
ကေလးတုိ့ရယ္
ၿဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ငါ့ကုိေခၚေနာ္
မင္းတုိ့နဲ့အတူ ငယ္ဘ၀ကုိၿပန္ယူလို့မရေပမယ့္
အိမ္ကုိၿပန္
ေမေမ့ရင္ခြင္မွာ ေခါင္းအပ္
ခၽြဲႏြဲ့ခ်င္တတ္ၾကတဲ့ေနရာမွာေတာ့
မင္းတုိ့နဲ့အတူတူပါပဲကြယ္..
အခုခ်ိန္မွာေလ
ရြက္၀ါေၾကြၾကားက ငွက္ခါးေတာင္ပံခတ္သံကုိလည္းၾကားခ်င္ဘူး
ထေနာင္းရိပ္ကေႏွာင္းအတိတ္ပံုၿပင္ေတြလည္းနားမေထာင္ခ်င္ဘူး..
တမာရနံ့ေတြၾကားက ဥႀသသံကုိလည္းမလိုခ်င္ဘူး..
ငါလိုခ်င္တာ မင္းတုိ့ဆီက လြတ္လပ္မႈ
ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ၊အပူပင္ကင္းမႈေတြနဲ့
အေမ့ရင္ကုိ ေခါင္းအပ္ခြင့္ပါ…

မိတ္ဆက္

အားလံုးပဲ မဂၤလာပါလို့ ဒီေနရာကေန ႏႈတ္ခြန္းဆက္သပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စစ္ကုိင္းတုိင္း ခင္ဦးၿမိဳ့နယ္ထဲကရြာေလးတစ္ရြာကေပါ့။ အိုင္တီေခတ္မွာ မ်က္စိလည္လမ္းမွားၿပီး ဘေလာ့ေလာကထဲကုိ ေၿခတစ္လွမ္း စၿပီး လွမ္းမိတဲ့သူလို့ပဲ ဆုိၾကပါစို့။အညာေၿမမွာ ေမြးၿပီး၊တမာရနံ့ေတြထဲမွာ ၾကီးၿပင္းခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ အေတြးအေခၚေတြက လွပခ်င္မွ လွပပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးကိုဖိတ္ေခၚပါတယ္။
*လာပါ။
*လည္ပါ။
*ဖတ္ပါ။
*ေ၀ဖန္ပါ။
*အၾကံေပးပါ။
*ခင္မင္ပါ။
ဘာမွမသိ၊ဘာမွမတတ္ေပမယ့္ ကုိယ့္ရဲ့စိတ္ခံစားခ်က္၊ အေတြ့အၾကံဳ၊အေတြ့အၿမင္ေလးေတြကုိ မွ်ေ၀လိုတဲ့ ဆႏၵတစ္ခုေၾကာင့္ စိတ္ထဲရွိတာေလးေတြကို
ခ်ေရးၿဖစ္တဲ့သေဘာပါ။အားေပးတဲ့အတြက္ အားလံုးကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။